Bazen kaybediyorum ellerimi.
   Göremiyorum, hissetmiyorum...
   Sanki onların yokluğu
   Tüm nehirleri kurutuyor.
   Sanki ellerimden başlayan bir ayrışma,
   Yok oluşumu hazırlıyor.
   Önce üzülüyorum...
   Sonra, bir karınca yolu kuruluyor,
   Kollarımdan aşağıya yavaş yavaş,
   Etimi kemire kemire yürüyen
   Bir karınca istilası..
   Ve birden ortaya çıkıveriyor ellerim,
   Seviniyorum...
   Buradalar işte!
   Bir kaleme sarılmış bekliyorlar.
   Ellerim en çok kalemi seviyor,
   Kalem, ellerimi seviyor,
   Ben hem ellerimi, hem kalemi,
   Hem seni seviyorum.
   Yeniden hayata dönmek güzel...


                             Tülin Calip