Gördükçe insandaki karanlık balçığı,
                                              Balçığın içindeki sürüngeni,
                                              Ve sürüngenin bir tetiğin ucuna sabitlendiğini,
                                              Ve hayatları başka bir dünyaya
                                              Sürgün ettiğini,
                                              Damarlarımda buzdan kuleler kuruluyor..

                                              Oysa, ışık olmalıydı.
                                              Karanlığı yenmiş,
                                              Yok oluşu doğaya bırakan,
                                              Sokaklarında kan değil,
                                              Çiçekleri çıldıran zamanlar
                                              Tarihe gülmeliydi..

                                              Tüm evrende var olan
                                              Ama ötelenmiş, örselenmiş,
                                              Mayası değiştirilmiş,
                                              Kırık dökük bir hayale sığdırılıp,
                                              Bilinçaltı pınarlarının kaynağına
                                              Çaputlar tepilmiş,
                                              Benliğini kaybetme korkusuyla,
                                              Aslında benliğin kendisi olan
                                              O yüce 'aşk' nefeslerde gerçekleşmeliydi...

                                                                                                  Tülin Calip